زمخشرى هم ، در ربيع الابرار به اين حكايت اشاره كرده و در نجم ثاقب ، « 1 » بعد از نقل اين حكايت فرموده : در اين حكايت جوابى براى همهء استبعادات ايشان است چرا كه ماندن سياهى هفت سال بىآب و نان ، در زير آفتاب و باد و باران و محلّ استطراق جانوران و درّندگان زنده و سالم ، به مراتب اعجب از بقاى كسى است كه مىخورد ، مىآشامد و سير مىكند . چنان‌چه اماميّه مىگويند : و اعجب از آن ، خفاى آن سياه بر اهل آن قريه در اين هفت سال است ، با آن‌كه در محلّ مخصوصى خوابيده بود و چگونه مىشود احتمال داد در طول اين مدّت ، عبور احدى به آن‌جا نيفتاده باشد و ديگر محتاج به هيزم نشده باشند و يا هيزم‌كشى در آن‌جا نماند . ديگر خفاى حكمت هفت سال خوابانيدن او توسّط خداوند است كه راهى نيست مگر آن‌كه اجمالا به بودن آن ، مطابق صلاح اعتقاد كنند ، هرچند حكمت آن‌را ندانند و نبايد به جهت ندانستن حكمت از حسّ خود دست بردارند . چنان‌چه اماميّه واضح و مبرهن كردند كه مطابق اخبار نبوى و علوى ، نهمى از فرزندان امام حسين ، امام ، خليفه ، حجّت خدا و مهدى موعود است و با حسّ وجدان از روى مشاهدهء آيات ، معجزات ، كرامات ، ديدن اثر اجابت در رقاع استغاثات و توسّل به آن جناب در ملمّات به مقام عين اليقين رسيدند و از ندانستن حكمت غيبت آن بزرگوار و نفهميدن سبب خفاى آن امام غايب از انظار ، ضرر و نقصى به علم و اعتقاد ايشان نرسيد و ريبه و تردّدى در آن وجود مبارك نكردند . اين ناچيز گويد : الحق به همان قسمى كه استادنا المحدّث فرموده‌اند ، اين حكايت چندين استبعاد را رفع مىنمايد كه مخالفين ، آن‌ها را به عنوان شبهه ، دربارهء آن جان جهان و امام عالميان نموده‌اند . اوّل ؛ زنده ماندن سياه به مدّت هفت سال بدون طعام و شراب است ، حال آن‌كه معروف است كه اطبّا مىگويند : اگر آدمى سه شبانه روز غذايى تناول ننمايد ، مىميرد و

--> ( 1 ) . نجم ثاقب در احوال امام غايب ، ج 2 ، ص 789 .